Nasz Patron

We włocławku Stefan Wyszyński pozostawał do wybuchu II wojny światowej. Poza pracą na seminarium prowadził pracę społeczno - oświatową w Chrześcijańskich Związkach Zawodowych, był naczelnym redaktorem pisma "Ateneum Kapłańskie", rozwijał działalność społeczną wśród środowisk robotniczych, m.in. prowadząc Chrześciajański Uniwersytet Robotniczy. Problemy proletariatu fabrycznego, kwestia utrzymania pracy, zapewnienia bytu socjalnego, problemy bezrobotnych były w tym czasie bardzo bliskie Wyszyńskiemu. Jego zaangażowanie w problematykę społeczną zwróciły na niego uwagę Kardynała Augusta Hlonda, który mianował Wyszyńskiego w 1937 r. członkiem rady społecznej przy Prymasie Polski.

1 września 1939 r. wybuchła II wojna światowa. Ten okres dla Księdza Wyszyńskiego, podobnie jak dla większości Polaków był czasem grozy i tułaczki. Dotychczasowa praca we Włocławku została przerwana. Wyszyński zagrożony aresztowaniem już na początku okupacji musiał opuścić miasto swoich święceń kapłańskich. Tuż po jego wyjeździe do seminarium wkroczyło gestapo. Niemczy poszukiwali księdza Wyszyńskiego i przeprowadzili dokładną rewizję w jego mieszkaniu. W tym czasie ksiądz był już daleko.

Od listopada 1939 r. Stefan Wyszyński przebywał we wsi Wrociszewo (niedaleko Warki). W lipcu 1940 r. poproszono go o objęcie opieką duchową grupy sióstr franciszkanek i osób niewidomych pozostających pod ich opieką. W tym celu ks. Wyszyński 1 siepnia 1940 r. przybył do pałacu Zamoyskich w Kozłówce. Tam przebywał do września 1941 r.  Dotknięty chorobą płuc wyjechał na leczenie do Zakopanego. Od listopada 1941 do czerwca 19412 r. przebywał w Żułowie na Zamojszczyźnie, gdzie nadal opiekował się gromadką sióstr i niewidomych. Brał także udział w tajnym nauczaniu. W czerwcu 1942 r. przeniósł sie do podwarszawskich Lasek, gdzie kontynuował dotychczasową pracę kapelana sióstr franciszkanek i prowadzonych przez nie zakładów dla niewidomych. W czasie powstania warszawskiego S. Wyszyński udzielał pomocy rannym powstańcom przewożonym do Lasek z Warszawy.

12.V.1946 Jasna GóraW 1945 r. Niemcy zostali wypędzeni z Polski. Za nimi, od wschodu przybyła Armia Czerwona. Razem ze zwycięskimi wojskami radzieckimi przychodził nowy totalitarny system polityczny - komunizm. Czasy, które nastąpiły po wypędzieniu Niemców z ziem polskich nie oznaczały spokoju, szczególnie dla kościoła.

Herb biskupiKsiądz Wyszyński po zakończeniu działań wojennych powrócił do Włocławka. Mianowano go rektorem seminarium duchownego. Wkrótce zaczął redagować tygodnik diecezjalny "Ład Boży", a także "Kronikę Diecezji Włocławskiej". W 1946 r. spokojna, duszpasterska praca Stefana Wyszyńskiego została przerwana. Decyzją papieża Piusa XII, został mianowany biskupem lubelskim. Sakrę biskupią otrzymał z rąk Kardynała Augusta Hlonda 12 maja 1946 r. na Jasnej Górze.

Biskupi herb Kardynała Stefana Wyszyńskiego podzielony jest na trzy pola. W części górnej znajduje się wizerunek Matki Bożej Jasnogórskiej w czerwonym polu, w części dolnej po lewej trzy srebrne lilie w niebieskim polu będące symbolem Matki Bożej, a w części dolnej po prawej głowa św. Jana Chrzciciela na misie w polu srebrnym. Pod herbem umieszczono dewizę "Soli Deo", co znaczy "Samemu Bogu".